maandag 24 mei 2010
donderdag 13 mei 2010
Editoriaal: De eeuwig lachende Mendoza
Tot mijn tiende levensjaar, was sport niet echt aan de orde. Ik zwom wel in clubverband en ik speelde voetbal op de speelplaats met mijn klasgenootjes, maar “naar sport kijken was saai.” Tot je als jongen die tien jaar bereikt, je zelf een teamsport( in mijn geval basketbal) beoefent en je de andere jongens over de wedstrijden van het afgelopen weekend hoort praten. Ik dacht “voetbal en basketbal moeten echt wel leuk zijn om naar te kijken” en ik ging eens een wedstrijd bijwonen. Ik was overweldigd door de sfeer en de passie die leeft bij de supporters. Sport was plots geweldig om te aanschouwen.
Daardoor begon ik het ook steeds meer te volgen. Het begon met voetbal: dinsdag en woensdag de Champions League, donderdag UEFA Cup(of Europa League zoals het tegenwoordig heet) en op vrijdag, zaterdag en zondag zijn er resoluut de samenvattingen van de Belgische eerste klasse. Ik zat(en zit nog steeds) aan het scherm gekluisterd, zeker wanneer Club Brugge speelt. Zo zal ik mij altijd de wondermooie goal van de eeuwig lachende Andres Mendoza herinneren waardoor Club met 0-1 ging winnen op het veld van het in die tijd ongenaakbare AC Milan.
Tot op een dag mijn ouders het idee kregen om Canal+ aan te schaffen. Nu was er in het weekend ook nog eens buitenlands voetbal en het beste basketbal ter wereld, rechtstreeks uit de NBA. Vanaf het moment dat monumenten als Tom Boonen en Fabian Cancellara op het wielertoneel verschenen, kwam die sport er ook nog eens bij. De kracht die de renners uitstralen hoewel ze door hun pijngrens heengaan. Geweldig.
En terwijl ik naar de televisie keek, hoorde ik het vakkundige commentaar van mijn huidige helden, zoals Filip Joos, Michel Wuyts, Karl Vannieuwkerke of Peter Vandenbempt. Ik leerde van hen en merkte hoe zij sport benaderen. Ik lette net als deze commentatoren steeds meer op de details die in sport vaak bepalend zijn. Ik analyseerde wedstrijden met vrienden.
Alles moest ik weten, over welke sport dan ook. Van voetbal, over wielrennen tot zwemmen en snooker. Teletekst en internet stonden automatisch ingesteld op de sportpagina’s. En vanaf dan wist ik het: ik wil sportjournalist worden. Want sport beïnvloedt mijn leven!
Kortje: RC Mechelen toch nog in derde klasse?
Hierdoor verloor Racing Mechelen drie kostbare punten in de strijd tegen de degradatie en zou de club zakken naar bevordering. Mechelen hoopt deze punten nu opnieuw te vergaren door in beroep te gaan tegen deze beslissing. Met de drie punten zou Racing immers van 37 naar 40 punten stijgen en zo in derde nationale blijven. De uitspraak volgt binnen enkele weken.
maandag 10 mei 2010
Kortje: Meisje overlijdt na aanrijding vrachtwagen
Op vrijdag twee april is een 15-jarig meisje om het leven gekomen bij een tragisch verkeersongeval. Ze werd gegrepen door een vrachtwagen op de Pedro Colomalaan in Bornem terwijl ze op weg was naar school, Onze-Lieve-Vrouw- Presentatie te Bornem. Het meisje uit Puurs ging op school haar rapport halen die dag. “Evelien was een enorm opgewekt meisje”, reageert men geschokt op het verlies van de leerlinge. Vooral omdat men op deze school een jaar eerder ook al een andere leerling had verloren, toen deze door de gesloten slagbomen aan een overweg was geslalomd. Het meisje werd omstreeks 8.15 aangereden door de vrachtwagen. De chauffeur had de fietser niet zien aankomen toen hij een manoeuvre aan het uitvoeren was.
Het is ook niet het eerste ongeval op de Pedro Colomalaan dit jaar. Het punt staat daardoor in de buurt bekend als gevaarlijk voor fietsers en de veiligheid van de straat wordt nu ook opnieuw in vraag getrokken. Er is immers geen fietspad aangelegd terwijl er toch heel wat mensen met hun fiets dagelijks langs deze weg moeten passeren. Burgemeester Luc De Boeck (CD&V) maakt hierdoor nu extra tempo om een oplossing voor dit probleem te vinden.
Kortje: Poging overval McDonald’s
Omdat de overvaller niet in het restaurant kon en het daarboven nog eens aan de stok kreeg met een medewerker, vluchtte hij via een wei achter de keten naar zijn wagen, die in de Konijnenstaat stond. Van daaruit kon hij dan rechtstreeks de N16 op om zijn vlucht verder te zetten.De politie zoekt nu ook uit of deze overval enig verband heeft met de inbraak van drie weken ervoor. Toen vielen de daders in de nacht van 18 op 19 maart in de zaak binnen en maakten een deel van de inhoud van de brandkast buit.
Lang nieuwsbericht: Antwerpen groot genoeg voor ‘Tall Ships’ ?
Het woord race doet vermoeden dat The Tall Ships een snelheidswedstrijd is. Een idee dat niet volledig juist is. Het evenement staat namelijk eerder in het teken van de verbondenheid en vriendschap tussen jongeren, meer dan dat het echt een race is. Ook maakt men van de gelegenheid gebruik om zeilinitiaties te geven in de deelnemende havensteden en zo meer jongeren warm te maken voor de zeevaart.
The Tall Ships Race is ook een gelegenheid voor liefhebbers van schepen om al de prachtige zeilschepen eens van dichtbij te gaan bekijken. De grootste schepen meren aan bij de Scheldekaaien en de kleinere exemplaren zullen zich in de dokken aan het Eilandje bevinden. “Al zullen niet alleen de scheepsamateurs aan hun trekken komen, want een groot deel van de Antwerpse dokken worden gebruikt om de mensen te animeren en te entertainen.” Al staan er ook heel wat activiteiten op het programma om de mensen kennis te laten maken met de schepen en de bemanning. Zo wordt het evenement om zaterdag 10 juli officieel geopend door de Antwerpse burgervader Patrick Janssens ( sp.a ), waarna er een sportcompetitie wordt gehouden voor de bemanning van de schepen die verdergaat op zondag. Nog op zondag, is er om 16.00 een Crew Parade en de dag wordt besloten met een 11 juli-viering op de Antwerpse Grote Markt waarbij de WK-finale voetbal op een groot scherm te zien zal zijn. Op maandag is er een slotevent en op dinsdag 13 juli vertrekken de schepen dan richting Aalborg in Denemarken.Roer in eigen handen
Om de jongeren te laten kennismaken met de zeilschepen, kunnen personen vanaf 15 tot 28 jaar de zeiltocht meemaken op een van de schepen zelf. Ze kunnen zo proeven van het leven op een schip en zullen alle taken op zich moeten nemen: aan het roer staan, de wacht lopen, in masten klimmen,… De crew wordt dus gevormd door jongeren zelf en dat vanuit alle landen en alle culturen. “Het is dan ook de bedoeling om hen kennis te laten maken met het leven op zee, maar ook met andere jongeren en hun cultuur. De reis is dus echt een levenservaring op zich, die mee helpt om deze jonge mensen teamspirit en samenhorigheid bij te brengen.” Enkele schepen zijn zelfs uitgerust om mindervalide crewleden mee te kunnen nemen. “Niemand wordt dus ontzien tijdens dit evenement.” Het evenement is daardoor gratis voor iedereen en toegankelijk voor mindervaliden.
Reportage: “In het winnende jeugdteam op het EK volleybal afgelopen zomer, zaten acht meisjes van de twaalf op de topsportschool”
België zit na een enorm succesvolle sportperiode in de jaren ’70 en ’80 in een diep dal. Op enkele uitschieters na, zoals de topprestaties van Kim Gevaert en Tia Hellebaut op de Olympische Spelen in Peking, het duo Kim Clijsters -Justine Henin en de typisch Belgische sporten zoals wielrennen en veldrijden, spelen de Belgische sporters nog nauwelijks een rol van betekenis. Voorbeelden hiervan zijn de falende resultaten van de nationale voetbal- en basketbalploeg. Nochtans is er aan talent geen gebrek. En om dat talent op een professionele manier tot ontplooiing te laten komen, investeert de Vlaamse overheid nu volop in topsportscholen.
Wie, wat en waar?
Momenteel zijn er zes van deze topsportscholen aangeduid door de Vlaamse Overheid. Ze bevinden zich in Brugge, Gent, Hasselt, Wilrijk, Leuven en Vilvoorde. Wanneer we deze locaties eens verder bekijken, zien we steeds een opvallend punt verschijnen. De scholen zijn namelijk niet ver gelegen van een universiteit of hogeschool en grote ziekenhuizen. Dit is absoluut geen toeval, want op die manier hebben de topsportscholen de gelegenheid om zich op een professionele manier te laten bijstaan in allerlei gebieden. “Zo kan een betere samenwerking verkregen worden op het vlak van onderwijs, onderzoek, dienstverlening en studentenbeleid”, laat men binnen Topsport Vlaanderen (deelorganisatie van de overheid die Vlaamse topsporters steunt) weten.
“Natuurlijk is er ook niet voor elke sporttak een plaats binnen de topsportscholen, al bekijken we welke sporten eventueel ook nog in aanmerking zouden komen,” gaat men bij Topsport Vlaanderen verder . Zo zijn er op dit ogenblik 17 sportfederaties die een plek hebben binnen deze groep: van badminton en schermen over tafeltennis tot taekwondo en judo. Ook vertelt men binnen Topsport Vlaanderen dat niet alle sporten in elke school zitten: “Er is een verspreiding naargelang de noden van de jongeren en de faciliteiten die de scholen kunnen bieden. Zo zitten de triatleten bijvoorbeeld in Leuven. Omdat deze duursport een hoop cijfermateriaal nodig heeft om de evolutie van deze sporters op de voet te kunnen volgen, is het door de samenwerking met de K.U. Leuven evident dat de triatleten daar hun school lopen. Een ander mooi voorbeeld zijn de skiërs en snowboarders. Deze talentvolle jongeren volgen les in Wilrijk, niet ver van de skipiste.”
Getest en goedgekeurd
Uiteraard is les volgen in de topsportschool niet voor zomaar iedereen weggelegd. De jonge talenten die hopen om hier kans op te maken, dienen in eerste instantie een topsportstatuut te hebben. Om aan dit statuut te geraken moet een sporter eerst aan de strenge selectiecriteria voldoen. Deze criteria worden door elke federatie zelf bepaald. Al komt het wel op hetzelfde neer. Het talent en potentieel om uit te groeien tot een topsporter moet aanwezig zijn. “In de basketbalfederatie kijken we naar alle aspecten die in onze sport belangrijk zijn”, zegt topsportcoördinator Paul Vervaeck. “ Zo is er niet alleen het technische aspect, maar ook het fysieke, zoals lichaamsbouw en het atletische vermogen van de speler in kwestie.”
“Het is ook niet zo dat de sporter die in het bezit is van een topsportstatuut ook in de topsportschool moet komen. Met zo’n statuut kan je bijvoorbeeld ook een gewone richting volgen en vrij krijgen tijdens de lesuren om te gaan trainen met je club.” zegt Vervaeck. “Daar is Romelu Lukaku een uitgelezen voorbeeld van.”
Studeren en presteren
Zoals de naam zelf al laat uitschijnen, is het doel van dit initiatief om de jongeren de mogelijkheid te geven om hun sport uit te oefenen en ondertussen een volwaardig diploma van het secundair onderwijs te behalen. Er wordt een specifieke studiebegeleiding voorzien om de inpassing van de 10 uren training in het lessenrooster vlot te laten verlopen. In de topsportscholen zijn er zowel studierichtingen in het ASO als TSO. De leerlingen kunnen met de richtingen wetenschappen- topsport (2e + 3e graad), moderne talen- topsport (3e graad) en wiskunde- topsport (3e graad) een diploma ASO behalen. In het TSO zijn er de studierichtingen topsport (2e + 3e graad) en handel- topsport (2e + 3e graad).
De 16-jarige basketballer Ojomoh Obasohan Retin geeft wat meer duiding: “ Ik volg wiskunde- topsport. Op zich zien wij dezelfde leerstof als in andere scholen, alleen in een veel kortere tijd. Zo hebben we maar twee uur Nederlands per week en één uur Frans.” Taken en testen worden geregeld naar gelang de verplichtingen van de sporters: “Wanneer ik bijvoorbeeld op vrijdag train, en zowel zaterdag als zondag een wedstrijd heb, is het moeilijk om een taak tegen maandag voor te bereiden. In zo’n gevallen krijgen wij, als leerlingen topsport uitstel indien nodig”, vertelt Retin nog.Het sportieve gedeelte ligt in de handen van de aangesloten sportfederaties. Zij stellen de trainers aan die instaan voor de voor de opleiding en begeleiding van de jongeren als sporters. Een opvallend iets, is dat er veel van deze trainers ook vaak zijn terug te vinden als coach bij de nationale jeugdteams. Op zich niet verwonderlijk, aangezien de meerderheid van de talenten in de nationale jeugdteams uit de topsportscholen komen. “Zo zien we dat bij het meisjesteam volleybal dat goud won op het EK deze zomer, acht meisjes van de twaalf op de topsportschool in Vilvoorde zitten. En de begeleiding gebeurde eveneens door trainers van die school”, verklaart de Vlaamse Volleybal Bond.
Om de combinatie van sport en school op de voet te volgen, is er ook een nieuwe functie topsportcoördinator in het leven geroepen. Deze persoon zorgt voor een zo goed mogelijke samenwerking tussen alle instanties die bij de opleiding van de jonge sporters betrokken zijn: leerlingen, leerkrachten, trainers en federaties. Op deze manier kan op elk ogenblik worden ingegrepen wanneer de leerling problemen heeft op welk gebied dan ook en kan bijvoorbeeld het lessenrooster worden aangepast. Paul Vervaeck vindt dit een zeer boeiende taak: “ Het is elke dag iets anders. De ene dag ben je bezig om met de leerkrachten de jongeren als leerling te evalueren, de andere dag bekijk je de trainingen om eens te kijken hoe het met die jonge snaken gaat als sporter.”
Reeds resultaten?
Of al die investeringen van de overheid om ons land opnieuw op de sportkaart te zetten nu ook in werkelijkheid loont, is nog steeds twijfelachtig. Zo werd Philippe Muyters(N-VA), huidig minister van Sport, enkele maanden geleden hierover aan de tand gevoeld door Peter Gysbrechts, Vlaams volksvertegenwoordiger van Open VLD. Met een paar mooie voorbeelden gaf minister Muyters aan dat ex-leerlingen van de topsportscholen wel degelijk resultaten halen, zij het op jeugdkampioenschappen, of door zich in de nationale ploeg van hun sport te knokken. Zo haalden de nationale meisjesploegen in het volleybal en basketbal allebei goud op het Europees Kampioenschap in 2009. Moussa Dembele en Faris Haroun behaalden met de nationale beloftenploeg voetbal een 4de plaats op de Olympische Spelen in Peking en Karen Persyn verdedigt sinds lang ons land nog eens op de Olympische Winterspelen in Vancouver in het skiën.
“Misschien meer inzicht na Olympische Spelen van Londen 2012”
“Aangezien de topsportscholen nog maar een tiental jaren bestaan, is het dus nog even afwachten om een perfecte evaluatie te maken,” is bij Topsport Vlaanderen te horen. “Veel talentvolle atleten die op de topsportscholen hebben gezeten, komen namelijk nog maar pas aan de oppervlakte van de echte topsportwereld. Misschien krijgen we na de Olympische Spelen van 2012 in Londen meer zicht op de zaken.”
Steeds meer talent in de topsportscholen
Op een periode van tien jaar, is het aantal leerlingen aan de topsportscholen bijna verdubbeld: van 399 in 1998-1999 tot 646 vorig jaar. Ook is het aantal participerende federaties gestegen van twaalf naar zeventien. Er is dus duidelijk talent aanwezig in Vlaanderen. Een overzicht van het aantal sporters en de grootte van de scholen (officiële cijfers uit het jaar 2008-2009):
De school met het meeste aantal leerlingen- topsporters is Gent met 155, gevolgd door Wilrijk(140), Leuven(115) en Hasselt(109). In Brugge volgen 82 jongeren les aan de topsportschool, terwijl er in Vilvoorde “slechts” 45 atleten actief zijn. Opvallend is vooral dat deze 45 sporters allen volleybal spelen.
De “populairste” sport is overduidelijk voetbal, met in totaal 261 topsporters. Dit is ruim vier keer meer dan de basketballende leerlingen, die met 57 zijn. De kleinste groepen zijn de schermers, skiërs/ snowboarders en de beoefenaars van taekwondo met elk vijf leerlingen.
Bron: http://www.topsportvlaanderen.be/
maandag 15 maart 2010
Expertinterview: “Wat zien mensen liever, dan een scheidsrechter die zijn fouten toegeeft?”
Jan Peeters is al sinds jaar en dag actief binnen de Belgische voetbalbond. Daarom vroegen we hem naar zijn mening over het idee om tv-beelden toe te staan als hulpmiddel voor de scheidrechters.
In 2001 nam Jan Peeters de taak van voorzitter op zich en hij zou deze tot in het jaar 2006 uitvoeren. Een beloning voor een jarenlange inzet. Hij had namelijk al vanaf 1968 een bondsfunctie. Daarnaast heeft deze man ook heel wat betekend binnen de FIFA, de Wereldvoetbalorganisatie. Hierdoor kent hij het wereldje enorm goed en weet hij wat er leeft binnen de bonden. Maar wat denkt hij over het gebruik van tv-beelden tijdens de wedstrijd?
De roep om tv-beelden klinkt steeds luider. Een goed idee?
Jan Peeters: Op zich ben ik er absoluut niet tegen. Zeker niet wanneer het met zekerheid uitsluitsel kan geven over bepaalde gebeurtenissen tijdens de match. Het enige probleem is, dat dit niet altijd mogelijk is op basis van beelden alleen. Zo is er zelfs na het bekijken van beelden nog vaak onenigheid over buitenspelgevallen, een bal die over de lijn is ja dan nee,… Het zou trouwens ook voor zorgen dat het spel regelmatig wordt stilgelegd, iets wat bij voetbal toch niet de bedoeling kan zijn. Het beste zou zijn wanneer de vierde official aan de zijlijn de beelden bekijkt en meteen zegt wat de conclusie is. Zo is er geen extra tijdverlies.
Jan Peeters:”Veranderingen vergen altijd aanpassingen.”
Leidt zoiets niet tot ondermijning van het gezag van de scheidsrechter?
Peeters: Toch niet. Uiteindelijk ligt de beslissing nog altijd in zijn handen. Of de vierde offcial nu naar de beelden kijkt of niet, maakt niet veel uit. De hoofdscheidsrechter vertrouwt zijn lijnrechters uiteindelijk toch ook om een beslissing te nemen. Ik denk ook dat de referees zelf het niet als ondermijning zien, eerder als ondersteuning. Stel nu dat de scheidsrechter een beslissing neemt, maar door twijfel de beelden bekijkt en merkt dat deze fout was, dan kan hij nog steeds op zijn stappen terugkeren. En zeg nu zelf: wat zien mensen liever, dan een scheidsrechter die het lef heeft om zijn fouten toe te geven?
Het zou natuurlijk wel een enorme aanpassing zijn.
Peeters: Vooral voor de refs zelf. Zij kunnen dan rekening houden met het feit dat ze nog ondersteuning ter beschikking hebben. Maar veranderingen vergen altijd aanpassingen. Zo was het ook bij de intrede van de oortjes, die tegenwoordig gebruikt worden om de officials met elkaar in contact te brengen.
Welke experimenten doet de FIFA dan zoal?
Peeters: Ik herinner mij dat men op een wereldkampioenschap voor spelers onder achttien jaar een test heeft gedaan met een bal waar een chip in zat. Deze chip zou dan moeten aangeven of de bal over de doellijn ging of niet. Nu begon die chip al te zeggen dat de bal de doellijn had overschreden wanneer de bal nog niet eens in de buurt van het doel was. Ook spelregels of de reeds genoemde oortjes worden eerst op zo’n toernooien getest alvorens ze in een grote en belangrijkere wedstrijden worden doorgevoerd. Zo is Monaco een beetje de speeltuin van de FIFA.
Er is een evolutie merkbaar?
Peeters: Dat staat vast. Zo is het tegenwoordig het geval dat het sportief comité de straf van spelers al mag uitspreken op basis van beelden of een speler mag vervolgen wanneer de scheidsrechter een incident tijdens de wedstrijd niet heeft opgemerkt. Een voorbeeld hiervan is het spuwincident met Dirar. De scheidsrechter had niets gezien, maar Dirar is toch bestraft geworden. Beslissingen van de scheidsrechter aanpassen mag wel niet. Zo blijft het beslissende doelpunt van Thierry Henry in de kwalificatiewedstrijd tegen Ierland gelden. OP die manier blijft ook de charme van voetbal, het menselijke aspect, bewaard. Zo is de filosofie van Michel D’Hooghe: “ Het leukste aan voetbal is het feit dat er achteraf aan de toog kan gediscussieerd worden over bepaalde fases.”
Zijn de beelden tijdens de wedstrijd dan de volgende stap?
Peeters: Ik denk dat die stap er zeker zal komen. Het is misschien niet voor de nabije toekomst, maar wanneer er een systeem is dat beter is dan het huidige, kan het er zeker komen. En met de techniek en vooruitgang van tegenwoordig, is dat niet onmogelijk. Men vliegt tenslotte naar de maan he. (lacht)
Interview pro: “Het is tijd om mee te evolueren en niet langer te blijven stilstaan”
Nick Vanhamme(20) is student journalistiek en bovendien een enorme voetbalfan. Hij vindt dat tv-beelden tijdens een voetbalmatch zeker moeten kunnen.
“Ik ben volledig voor het gebruik van videobeelden bij voetbalwedstrijden. We leven ondertussen al even in de 21ste eeuw en ik snap dan ook niet dat er geen gebruik wordt gemaakt van de technologische hulpmiddelen die tot onzer beschikking staan. We zien in andere sporten dat men hier wel gebruik van is gaan maken, denk maar aan de hawk-eye bij tennis.”
“Ik vind gewoon dat het een prioriteit moet zijn voor de FIFA om wedstrijden zo correct en eerlijk mogelijk te laten verlopen. Ik denk maar aan die handsbalgoal van Henry in de beslissende kwalificatiewedstrijd (Frankrijk- Ierland) voor het WK. Dat is dus een regelrechte schande! Een compleet onrecht dat Ierland wordt aangedaan om door zoiets het WK te moeten missen. Met het vrijmaken van enkele luttele seconden kan men de videobeelden checken, en dan gebeuren zo'n zaken in de toekomst niet langer.”
Nick Vanhamme: "Met het vrijmaken van enkele luttele seconden, kan men de beelden checken en gebeuren zaken als de handsbalgoal van Henry niet meer in de toekomst."
“Wel denk ik dat men videobeelden alleen moet gebruiken in duidelijke gevallen: bal over de doellijn, buitenspel, elleboogstoot,... Echt duidelijke wedstrijdsituaties waarover ook met beelden niet kan gediscussieerd worden. Want als men het ook wil toepassen bij gewone fouten, tackles en dergelijke dan gaat de polemiek toch blijven bestaan.”
“Dan zijn ook die vijfde en zesde officials (zoals in de Europese wedstrijden) overbodig. Want dat vind ik toch nog altijd een vreemd zicht om een ref aan de rand van het zestienmetergebied te zien staan. Ach, het is gewoon tijd om mee te gaan met de huidige tijd en niet langer blijven stilstaan in het verleden.”
Interview contra: “100 percent correcte sport is moeilijk”
“Ik ben niet per definitie tegen het gebruik van tv-beelden. Maar de praktische uitwerking van het plan gaat niet zo mooi uitvallen als de meeste mensen denken, vrees ik. Zo is er al onenigheid over wie de beelden mag opvragen tijdens de wedstrijd, de scheidsrechter of de teams.”
“De teams vind ik niet zo’n goed idee, dat zou het gezag van de scheidsrechters namelijk ondermijnen. Daarboven is er dan nog het systeem van de challenges, zoals in het tennis, dat men zou willen invoeren. Een paar challenges per teams per partij. Maar uiteindelijk beslist de scheidsrechter nog altijd zelf of hij zijn beslissing herziet of voet bij stuk houdt. Het probleem wordt dus eigenlijk niet verholpen.”
Patrick De Hollander:” Beelden geven niet altijd uitsluitsel.”
“Wanneer de refs naar de beelden kijken zijn er twee mogelijkheden. Of de vierde official kijkt naar de beelden, of de hoofdscheidsrechter neemt zelf een kijkje. In het eerste geval moet de hoofdscheidsrechter dus vertrouwen op zijn assistent en hopen dat die juist oordeelt. Bij het tweede voorstel gaat veel tijd verloren en zitten we met hetzelfde probleem als voorheen. Namelijk dat de interpretatie van de referee meespeelt.”
“Want de beelden geven niet altijd uitsluitsel, hé. Dat zie je wel wanneer je naar Extra Time kijkt op Canvas. Daar zitten vijf kenners rond een tafel die de beelden opnieuw bekijken en zelfs zij geraken het vaal niet eens. Ik denk dus dat het voetbal niet echt gebaad is met het gebruik van tv-beelden tijdens de wedstrijd. Voetbal is voetbal en de scheidsrechter is daar een onderdeel van. En ja, de ref maakt fouten. Maar een 100 percent correcte sport is moeilijk te verkrijgen, zelfs met technische middelen.”
