donderdag 13 mei 2010

Editoriaal: De eeuwig lachende Mendoza

Mannen houden van sport. De meeste mannen alleszins. Wel, bij sommige mannen gaat deze voorliefde voor sport ver, heel ver. En dat is dan nog een understatement.

Tot mijn tiende levensjaar, was sport niet echt aan de orde. Ik zwom wel in clubverband en ik speelde voetbal op de speelplaats met mijn klasgenootjes, maar “naar sport kijken was saai.” Tot je als jongen die tien jaar bereikt, je zelf een teamsport( in mijn geval basketbal) beoefent en je de andere jongens over de wedstrijden van het afgelopen weekend hoort praten. Ik dacht “voetbal en basketbal moeten echt wel leuk zijn om naar te kijken” en ik ging eens een wedstrijd bijwonen. Ik was overweldigd door de sfeer en de passie die leeft bij de supporters. Sport was plots geweldig om te aanschouwen.

Daardoor begon ik het ook steeds meer te volgen. Het begon met voetbal: dinsdag en woensdag de Champions League, donderdag UEFA Cup(of Europa League zoals het tegenwoordig heet) en op vrijdag, zaterdag en zondag zijn er resoluut de samenvattingen van de Belgische eerste klasse. Ik zat(en zit nog steeds) aan het scherm gekluisterd, zeker wanneer Club Brugge speelt. Zo zal ik mij altijd de wondermooie goal van de eeuwig lachende Andres Mendoza herinneren waardoor Club met 0-1 ging winnen op het veld van het in die tijd ongenaakbare AC Milan.

Tot op een dag mijn ouders het idee kregen om Canal+ aan te schaffen. Nu was er in het weekend ook nog eens buitenlands voetbal en het beste basketbal ter wereld, rechtstreeks uit de NBA. Vanaf het moment dat monumenten als Tom Boonen en Fabian Cancellara op het wielertoneel verschenen, kwam die sport er ook nog eens bij. De kracht die de renners uitstralen hoewel ze door hun pijngrens heengaan. Geweldig.

En terwijl ik naar de televisie keek, hoorde ik het vakkundige commentaar van mijn huidige helden, zoals Filip Joos, Michel Wuyts, Karl Vannieuwkerke of Peter Vandenbempt. Ik leerde van hen en merkte hoe zij sport benaderen. Ik lette net als deze commentatoren steeds meer op de details die in sport vaak bepalend zijn. Ik analyseerde wedstrijden met vrienden.

Alles moest ik weten, over welke sport dan ook. Van voetbal, over wielrennen tot zwemmen en snooker. Teletekst en internet stonden automatisch ingesteld op de sportpagina’s. En vanaf dan wist ik het: ik wil sportjournalist worden. Want sport beïnvloedt mijn leven
!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten